Over dromen volgen gesproken; de eerste tentoonstelling van mijn kunst zit er een paar maanden op. En ik kan je een ding zeggen: Het proces richting die expositie was voor mij een kronkelweg van twijfel, en toch springen. Weerstand, gevoelens van willen vluchten en wegrennen, en er toch in duiken.
Inmiddels weet ik: zodra je iets als verlangen opschrijft, doe je dat niet voor niks en mag je kalm en kwetsbaar micro-stappen naar jouw droom zetten. (Ja, dat geldt ook voor jouw sluimerende droom). Vandaar deze blog: je dromen volgen samen met God. Hoe doe je dat als je tegelijk veel angst voelt?
De route naar je dromen volgen
Ieder seizoen doe ik een reflectie oefening. Wanneer het ene seizoen in het andere overgaat. Ik vraag me dan dingen af als: wat viel me op, wat ontving ik, wat maakte me blij, droevig? Wat vroeg mijn aandacht en ook; waar verlang ik naar voor het komende seizoen? Twee jaar geleden bij het doen van zo’n oefening stond er plots als één van de dingen die ik verlangde: bloementuinen exposeren.
Sinds 3 jaar schilder ik bloemen. Nadat ik een doosje schilderspullen meenam bij het opruimen van Opa’s huis, ontstond de urge om vel na vel te vullen met aquarel bloemen in felle kleuren. Tussen de bloemen verschenen bijbelteksten, alsof je een voet zet in het paradijs.
Verbaasd keek ik naar de woorden: bloementuinen exposeren op papier. De letters EXPOSEREN staarden naar me terug, confronteerden me met enerzijds een dartel gevoel en anderzijds benauwdheid.
Hoe volg je jouw droom als die je beangstigd?
Vanuit het verleden had ik wisselende ervaringen met werk tentoonstellen. Bagage die ik meenam vanuit ongenuanceerde beoordelingsmomenten tijdens mijn studie op de kunstacademie. Verhalen die mijn hoofd weefde over hoe onveilig het is om dat wat je maakt te laten zien aan mensen. (Alles in me fluisterde: Kijk uit, ga dat pad niet opnieuw in: ze hakken je in mootjes).
Dus werkelijk? Ging ik mezelf opnieuw door dit ongemakkelijke proces heen worstelen? Maar waarom voelde ik dan tegelijkertijd een fladderende vreugde?
Ik besloot het verlangen om werk ten toon te stellen er gewoon te laten zijn, als een zaailing die rustig ontkiemt. Er geen druk en ook geen weerstand achter te zetten. Het enkel te aanschouwen.
En mezelf op te stellen als klei in de hand van de Pottenbakker. Wellicht vond de Pottenbakker het seizoen aangebroken om een aantal hardnekkige interne verhalen in mijn leven te herschrijven.
Een jaar ging voorbij… zou deze droom wel uitkomen?
In het jaar dat volgde sprak ik met 2 à 3 personen over het verlangen. Iemand moedigde me aan: hoe zou het voor je zijn om gewoon klein en lokaal te starten? Als een experiment, je kan je opgeven voor een expo die er over een tijdje aankomt.
Twee bevriende kunstenaressen trokken me over de streep, door telkens te vragen naar de status van mijn verlangen: Wanneer is de expo in je buurt? Heb je je al opgegeven voor de tentoonstelling in je woonplaats?
Ik zond mijn werk en biografie in, en na een aantal weken wachten hoorde ik dat ik mee mocht doen aan het ‘Feest van de Geest’ een expositie in de kerken van mijn woonplaats. Waar kunstenaars hun werk tentoonstellen dat geïnspireerd is door hun geloof en de heilige Geest.
Hoe ga je op een liefdevolle manier aan de slag met je droom als je je verlamt voelt door angst?
Vreugdevol las ik de e-mail en niet veel later bekroop een onheilspellend gevoel me, dat me gedachten toefluisterde als: Nu moet je het waar maken… Wat als het je niet lukt om een collectie samen te stellen?
Je kan maar beter afhaken, wegrennen van deze open plek, waar de kans zo groot is dat mensen je bekritiseren.
Dit soort twijfels schreef ik op in mijn gebeden. En telkens als ik God vroeg om advies hoorde ik woorden als: Richt je ogen op Mij, Ik ben je God, vestig je hoop op Mij, Ik sluimer noch slaap, Ik zal je niet doen wankelen. Ik zet je stevig op de rots, leg je vertrouwen in mijn hand. Ik geef je, net als manna, elke dag wat je nodig hebt.
Kalmte en hoop vulden me, als zachte regendruppels een akker. En ik ontdekte dat er een paar dingen belangrijk zijn in mijn proces:
- Kijk en beweeg naar waar mijn verlangen ligt.
- Mijn blik en aandacht radicaal switchen van rondom me heen naar kijkend naar de Heer. Me afhankelijk op te stellen.
- God betrekken in mijn stappen, door met Hem te praten, koers en advies te vragen: Vader, als mijn leven en doen zijn als klei, welke vorm mag ik nu op bewegen? Welke ruimte mag ik nu innemen?
- Micro stappen te zetten. Stap voor stap te doen, schildpad tempo omarmen en niet te willen rennen.
Werken aan je dromen zonder planning, hoe doe je dat?
Voorheen had ik een planning gemaakt, met alles wat moest gebeuren tot aan de tentoonstelling van stap 1 tot stap 68 geordend. Want via een A tot Z aanpak bereik je een succesvol resultaat is me altijd geleerd. Ware het niet dat ik de laatste jaren ontdekte dat linear werken me veelal blokkeert en periodes van uitstelgedrag, apathie en lamlendigheid veroorzaakt in mijn leven.
Vandaar dat ik dit proces anders aanpakte. Ik gaf God de leiding bij het volgen van mijn droom en stelde Hem de vraag: Oké, Vader, wat nu? Wat mag vandaag aan de orde komen? Dan voelde ik iets opborrelen, een beetje zoals het voelt als met een verlangen dat je ervaart.
Op één van de dagen hoorde ik:
De Kringloop, ga naar de kringloop. De kringloop bleek prachtige lijsten te hebben om de bloementuinen in ten toon te stellen.
Telkens als ik vroeg: ‘Wat nu?’ volgde er een stap zoals:
- Betrek de lijsten in je kunst.
- Speur naar reuze cirkels
- Maak collages met blauw papier
- Maak bakjes van koffiefilter en tissue papier
- Maak traanvormen uit de collage
- Zoek draad
- Knip draden
- Lus draden om de reuze cirkel
- Schilder de lijsten
- Maak een collage achtergrond
- Rijg ringetjes
- Schilder reuze bloemen
- Zoek passende bloementuinen
- Ga op zoek naar haakjes
- Is dit het? Nee, voeg nog meer toe, geef een gevarieerd beeld
- Haal nog meer lijsten bij de kringloop
- Nodig mensen uit
- Vertel over je kunst
- Deel je maakproces
- Rijg draden
Ik maakte me niet langer druk over de juiste volgorde van handelingen, maar stelde telkens na het afronden (of als ik niet verder kon) van een van de stappen de vraag: ‘Heer, wat nu?‘ Door me volledig in het proces onder te dompelen via de ‘en waar is het NU tijd voor’ manier ontvouwde zich een collectie waar ik vol blijdschap naar kijk.
Inmiddels is het een paar maanden na de expo. En kijk ik terug op een prachtige tentoonstelling.
P.S. Ben jij ook onderweg richting een droom? Hoe ervaar jij dat proces? Welke twijfel, angsten en schatten kom jij gaandeweg tegen? Ik hoor graag jouw verhaal of vraag, reageer je in een comment onder dit artikel?
