Selecteer een pagina
Oké ik geef het toe: vaker dan me lief is ben ik een slaaf van mijn smartphone.

Ik breng meer tijd door op mijn insta-feed dan aan Jezus voeten. Met het smoesje – ik volg toch veel christelijke accounts – kan ik mijn gedrag niet langer recht breien. Vandaar dat ik het in gebed noemde en Jezus mijn ogen opende. Middenin de vakantie.

smartphone-slaaf
Voor de 47e keer klikt mijn duim via de ronde knop het felwitte licht aan.

De smartphone licht op. Mijn ziel verduistert nog eens stukje. Als ik de telefoon na 15 minuten in de hoek van de bank prop, blijft een spiertje in mijn duim naargeestig trillen.

Waarom vind ik het zo verrekte lastig om minder op social media te jengelen?

Al met al is het de laatste weken zo heftig dat mijn hand tegenstribbelt. Het ultieme signaal: STOPPEN.

Van tijd tot tijd ben ik een smartphone slaaf.

Te pas en te onpas kleeft dat glazen scherm aan mijn handen en ogen. Ik voel me net Pepijn die in Sarumans palantir keek. Tolkien had het niet bij het verkeerde eind toen hij schreef over de verslavende werking van een stuk glas.

Instagram is mijn lievelingsplek.

Kleurige plaatjes, creatieve ideeën en ontgonnen lapjes tekst komen langs. Onbeperkt, elke minuut van de dag.

Ogenschijnlijk onschuldige foto’s zorgen ervoor dat twee hardnekkige leugens blijven plakken:
  • Ik had eigenlijk ergens anders moeten zijn
  • Ik deed veel te weinig vandaag
slaaf-van-smartphone
Verrek ik ben op vakantie, dan hoor je toch weinig te doen!

Wat een onzin. Deze camping midden in de natuur is precies de plek waar ik wil zijn. Mijn hart gooit deze tegenwerpingen gelijk op.

Ondanks deze poging bedrukken negatieve gedachten mijn humeur.

Als donkere hars sijpelen de leugens van mijn hoofd, naar mijn hart en richting mijn ziel.

De insta-feed leek onschuldig te glanzen. Maar de stroperige taaie massa, die uren nadat de smartphone uit is, blijft kleven, krijg ik niet weggewassen. Ik trok eraan, het trok me mee. Ik poetste eraan, het verspreidde zich.

slaaf-van-smartphone
Rusteloos zat ik daarna in de blauwe klapstoel.

Naarmate de wind toenam, hoorde mijn ziel harder kloppen. Mijn hart voelde de roep en even later kon ook mijn hoofd de aanhoudende fluistering uit de duinen niet langer negeren. Stap over het houten treetje, hop de duinpan in.

Stapvoets volg ik het smalle pad,

3 aaien voor een loslopende labrador. Bij coupe windhoos op de top sta ik stil. Word ik stil. De wind raast door.

Vader hier ben ik. Hier ben ik voor U.

“Sta jij hier voor mij?

Of sta jij hier voor je feed, voor het fancy verhaaltje dat je straks kan delen, voor dat strakke plaatje dat je van Mijn schepping maakt. Voor de extra likes en volgers die je ego pleasen?” Vraagt God doordringend.

“Vader, ik … U heeft gelijk” stamel ik.

slaaf-van-smartphone
Stiller dan net, met lege handen, overstroomde ogen en een open hart vertel ik God:

Ik wil buigen voor wie U bent,
voor wat U maakte,
voor wat U deed,
voor wat U belooft,
voor heel Uw wezen.

De wind raast door.

Al stuiterend, spelend met het helmgras, de regenboogplantjes, m’n vest en haren.

… En dan, langzaam blaast hij alle depressieve harsdruppels van mijn hart.

Hij reinigt mijn ziel.

Alleen bij God vindt mijn ziel haar rust, van hem komt mijn redding.

Psalm 62:2

Als ik verder stap veegt de wind het helmgras opzij en zie ik het plantje in de meest verrukkelijke kleuren.

Het pluizigste mos omfloerst de aarde. Een flintertje fluweel op droog zand. Ik aai het en tegelijk voel ik m’n hart zacht worden. Alsof de pluizige strookjes over mijn ziel strijken.

En Jezus zegt:

“Zie hoe zacht Ik voor je ziel ben”

P.S. Let’s open up:

Moet jij ook toegeven dat je een slaaf van je smartphone bent? Hoe ga jij daarmee om en hoe keer jij terug aan Jezus voeten? Ik ben erg benieuwd naar jouw reactie, deel je het hieronder?

ebook-dichter-bij-god

-
40 TIPS OM
DICHTER BIJ GOD
TE LEVEN

Zet vandaag je eerste stap

vul je gegevens in en

download het GRATIS e-book.

Houd je mailbox in de gaten, het e-book is naar je onderweg!